. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Eighteen.

Na een week moest ik toch echt afscheid gaan nemen van mijn beste vriendin.
“Je kan echt niet nog een weekje blijven?” fluisterde ik door mijn tranen heen, terwijl ik Gia stevig vasthield. Gia begon stilletjes te lachen en liet mij los. Met tranen in haar ogen keek ze mij aan en pakte mijn hoofd vast.
“Je weet dat dat niet kan gekkie, je vertrekt morgen alweer naar Amerika en ik sta je toch alleen maar in de weg met fotoshoots.. je wilt toch niet dat ik weer word weggestuurd van een set?” Ik begon te lachen bij de gekke bek die Gia trok.
Ze was inderdaad een paar dagen geleden van de set afgestuurd waar ik een fotoshoot had, ze was zo enthousiast aan het mee doen met de muziek die te horen was en ze schreeuwde me steeds wat poses toe, omdat ze dacht na een paar fotoshoots dat ze wel wist hoe ik het best kon gaan staan.
Ik had er zeker geen problemen mee, maar Pamela en de fotograaf na een moment wel. Pamela was dan ook wel al te blij dat Gia nu weg ging.
“En vergeet niet, ga voor die jongen hé.. hij klinkt zo leuk!” Een glimlach verscheen op mijn gezicht nadat Gia mij nog even aan Joe liet herinneren.
Ik had haar verteld over onze ontmoeting en hoe raar ik hem eerst vond, maar na de kus op de set van JONAS was ik hem toch echt wel leuk gaan vinden. En omdat ik hem eigenlijk niet meer had gesproken en had gezien, was ik steeds meer naar hem gaan verlangen.
“Je bent verliefd!” had Gia gezegd nadat ik alles had verteld. “Je bent gek!” had ik met een rooie kop gezegd, om het een paar minuten later toch maar toe te geven.
“Ik word gek van mezelf, ik ken die jongen nog niet eens zo lang, kus hem één keer op de mond en ik ben totaal van slag!” De kus van mij en Joe had ik al zo vaak herhaald in mijn dromen en de woorden die hij had gezegd tegen mij leken zo echt.
Ook al stonden die woorden in 't script van de serie, hij zei het zo gemeend.
Ik knuffelde mijn beste vriendin op het vliegveld nog eens extra goed en beloofde haar dat ik contact op zou gaan nemen met Joe. Nadat ze achter de douane was verdwenen stond ik er weer alleen voor en liep ik richting de uitgang van het vliegveld waar Lars al op me stond te wachten.
Gek genoeg waren er geen enkele fotografen binnen geweest bij de afscheid van mij en Gia, maar toen ik naar buiten liep zag ik dat Lars ze al die tijd had tegengehouden.
Miss.. come!” Lars had mij bij mijn arm vast gepakt en leidde me al gelijk naar mijn limousine, de fotografen rende achter ons aan en zelfs toen ik in de limousine zat en die begon te rijden rende de fotografen met de limousine mee.
“Lars..” vroeg ik mijn bodyguard “Is this ever going to stop, don't they have a life?” geïrriteerd keek ik vanuit mijn raampje naar de rennende fotografen en schudde mijn hoofd.
Lars moest een beetje lachen en keek mij via het spiegeltje voorin de auto aan. “Do you want something to drink or to eat?” bood hij mij wat voedsel aan. Ik schudde mij hoofd en keek maar naar de vliegtuigen die opstegen de lucht in.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Seventeen.

“Ik kan nog steeds niet geloven dat je hier gewoon bent, in Canada!” ik gaf mijn hartsvriendin voor de zoveelste keer een stevige knuffel.
“Zo gaaf he! Toen de mensen van Hollands Next Top Model mij benaderde en mij deze kans gaven, wist ik gelijk dat ik moest gaan! Ik heb zelfs een week vrij gekregen van school, iedereen was dood jaloers joh!” Gia, mijn beste vriendin uit Nederland was van blijdschap gaan springen op mijn hotelbed.
“Ik mis thuis wel..” sprak ik wat droevig.. “Maar ik ben blij dat ik nu weer een stukje familie bij mij heb!” Ik was ook gaan staan en sprong nu samen met Gia op het bed.
“Weet je waar ik echt zin in heb..” sprak Gia terwijl ze op bed was gaan liggen en omhoog naar mij keek. Met een vragend gezicht was ik naast haar gaan liggen en samen keken we nu naar het plafond.
“Nou?” vroeg ik na een paar minuten stilte, nadat Gia nog steeds niet had gezegd waar ze zin in had.
“MacDonalds!” sprak ze uiteindelijk en sloeg met blijdschap met beide handen op het bed. Ik kon niets anders dan haar uit te gaan lachen.
“Je bent gek..” zei ik terwijl ik overeind was gaan zitten, Gia keek mij verbaasd aan en pruilde haar onderlip “Maar ik heb honger..” sprak ze zogenaamd droevig.
Ik bleef lachen.. “Gi, dat kan ik echt niet maken.. the press would kill me!” Ik stond op van het hotel bed en liep naar de badkamer toe. Gia hoorde mij al niet meer, want ze had ondertussen de TV aan gezet.
“Nico, herhaaaaling!” schreeuwde ze door mijn hotel suite heen en gelijk keek ik om de hoek van de badkamer. De herhaling van het programma waar ik gisteravond was geweest, was inderdaad nu op TV.
“Ik kom eraan” liet ik mijn beste vriendin weten en gooide snel even mijn haar in een staart. Nadat ik wat drinken uit mijn kleine koelkast had gepakt en een fles met water aan Gia had gegeven, waren we beide gaan zitten voor de televisie.
Het moment dat Gia te voorschijn kwam als verassing, was mijn gezicht te hilarisch, ik wist wel dat er wat ging gebeuren op dat moment, maar Gia had ik nooit verwacht!
Mijn gezicht werd zelfs een paar keer in de herhaling gezet en bij elke keer ging Gia weer helemaal stuk, terwijl ik mij kapot schaamde.
“Waarom zoveel herhalingen?” vroeg ik dan ook na de zoveelste herhaling. Gia verslikte zich bijna in haar water en sloeg een arm om mij heen. “Geweldig.. je had het echt nooit verwacht..” wat grinnikend pakte ik ook mijn fles met water en schudde mijn hoofd.
“Ik wist wel dat er iets ging gebeuren, omdat mijn manager ook al raar had gedaan, maar dit had ik inderdaad echt niet verwacht!” Het programma was afgelopen, terwijl Gia en ik nog wel even in beeld waren terwijl we elkaar zo lang mogelijk omhelsde. Daarna zette ik de tv uit en ging op mijn bed liggen.
“Ik wil nog even een uurtje slaap, zo komt Pamela weer en dan moeten we verder met mijn schema voor vandaag...” met mijn kussen heerlijk onder mijn hoofd en mijn dekens half over mij heengeslagen, sloot ik mijn ogen.
“Oe, en ik mag lekker mee! Ik heb er zo zin in..” Gia was naast mij komen liggen op bed en voordat ik 't wist was ik in slaap gevallen.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Sixteen.

So what do you think of Canada?” werd mij gelijk gevraagd nadat ik vrolijk naar het publiek had gezwaaid in de studio en de presentator had begroet.
Oh, it's great! The sun is shining ever since I walked out of the airplane, so it was a warm welcome, since it was raining in Amerika..” ik sloeg galant mijn linkerbeen over mijn rechter en nam een kleine slok van mijn beker met water.
Let's look at your journey at Hollands Next Top Model!” Het publiek begon weer te klappen en er kwam een compilatie van mijn avontuur bij HNTM op het grote beeld dat te zien was in de studio.
Ik had die compilatie al een aantal keer gezien in Amerika en zelfs in Nederland, dat ik hem echt zat begon te worden.
Bij het stukje waar ik van de catwalk af donderde sloot ik al gelijk automatisch mijn ogen, maar ik kon het gelach van de juryleden luid en duidelijk horen op 't filmpje.
Ze hadden me zo keihard uitgelachen en de andere kandidaten deden net zo hard mee. Het was hartverscheurend geweest, ik dacht op dat moment dat het echt over was.
Toch had er een engeltje op mijn schouder gezeten, want vanaf dat moment ging het alleen maar beter in het programma.
Ik won bijna elke opdracht na de catwalk en werd bijna elke aflevering als beste naar voren gehaald. Yfke Sturm was zelfs speciaal nog in een aflevering naar mij toegekomen om mij een steuntje in de rug te geven. Ze liet toen zelf foto's en video's van haarzelf zien waar ze viel op de catwalk. Dat was echt een leuke aflevering geworden, zeker één van mijn favorieten.
Natuurlijk werd ik er nog vaak mee geconfronteerd toen de afleveringen op TV te zien waren en werd ik op straat vaak nageroepen. “Kijk uit dat je niet valt!” werd er dan sarcastisch geroepen, maar na een tijdje was ik het wel gewend.
Yfke had mij gezegd alleen naar 't positieve te kijken en te luisteren en daarna merkte ik inderdaad dat ik wel veel meer lof dan haat kreeg.
Als Yfke nooit zo met mij had gepraat, had ik niet zeker geweten of ik naar Amerika had gewild. Maar ik ben nu super blij dat ik het heb gedaan, al mis ik mijn familie wel super erg.
Ik was helemaal in gedachten weggeweest tijdens het filmpje maar toen het publiek weer begon te klappen nadat ze de laatste shot van mij hadden gezien toen ik net te horen had gekregen dat ik had gewonnen, raakte ik weer uit mijn gedachten.
I saw you closing you're eyes during the scene where we see you fall from the catwalk, is it still a fresh wound?” De presentator van het progamma waar ik was keek me serieus aan.
Ik knikte en nam een slokje water. “It still is, but you know..i'm still learning from that very moment and I know that can happen to every model in the world, i'm also still a normal girl, things happen” zei ik zo professioneel mogelijk.
Thats right, and that's why the world is in love with you right now!” de presentator begon weer te klappen waarna het publiek al gauw volgde.
Ik voelde mijn wangen rood kleuren en nam nog maar een slokje water, waarna de beker die een paar minuten geleden nog helemaal vol zat, bijna leeg was.
Na nog wat gepraat te hebben met de presentator, was het tijd voor de reclame, het programma werd nu live uitgezonden op de Canadeese televisie dus ik kreeg ook een kleine pauze.
Pamela kwam al meteen op mij afgerend nadat ik van de bank was opgestaan en naar backstage liep.
“Oh meis, je moet even blijven zitten! Sorry, maar je mag nu even niet backstage.. ik haal wel wat te drinken voor je, of wil je wat eten?” Ze keek mij iets wat zenuwachtig aan en ik keek verbaasd achter haar naar backstage waar eigenlijk niemand te vinden was.
“Ik moet eigenlijk even naar de wc..” loog ik. Stiekem wou ik gewoon heel graag weten waarom ik niet achter naar backstage mocht, voordat ik op moest had ik er toch ook gewoon gestaan?
“Moet je echt heel nodig?” sprak Pamela met haar kiezen op elkaar.
“Ja..” knikte ik, eigenlijk haatte ik het dat ik aan het liegen was, maar ik was zo nieuwsgierig. Ik zag dat Pamela tijd aan het rekken was en dat begon mij nogal te frustreren.
Maar toen er een geluid door de studio ging en mij verteld werd weer op de bank te gaan zitten, kreeg Pamela weer een glimlach op haar gezicht. Wat boos liep ik terug naar de bank, maar toen de camera's weer begonnen te filmen, keek ik weer poeslief.
Toch bleef de geheimzinnigheid van Pamela in mijn achterhoofd spelen, wat was er nou aan de hand?
Nicole, for the second part of this interview, we have a little suprise..” mijn oren werden gelijk gespitst toen de presentator verder ging met ons interview. Ik wist dat er iets was!
We have someone very special here for you, ladies and gentleman please welcome – “.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Fifteen.

Ik zat nu al zo'n anderhalve maand in Amerika, maar ik bleef elke dag een druk schema hebben. Amerika is natuurlijk heel groot en ik reisde dan ook van de ene kant van Amerika naar de andere en vandaag zou ik voor 't eerst naar Canada gaan.
Ik moest midden in de nacht opstaan, omdat het vliegtuig erg vroeg in de ochtend zou gaan vertrekken. Ik had niet zo goed kunnen slapen, dus mijn humeur was niet al te best.
Toen ik na een tijdje erachter kwam ik dat ik ook nog eens mijn mobieltje kwijt was, begon ik opeens te huilen en kon ik de tranen maar niet tegenhouden.
Met mijn knieën opgetrokken zat ik op mijn bed met mijn rug tegen de achterkant, ik wilde dat de tranen weggingen, maar ik voelde me zo rot dat de tranen maar bleven stromen.
“Godver..” vloekte ik zachtjes en gooide het kussen naast mij neer op de grond. Ik voelde mij opeens zo kut! Omdat ik zo slecht had geslapen, was er gister iets ergs gebeurd?
Ik kon mij echt niet heugen dat er gister iets ergs was gebeurd, ik had weer een fotoshoot gehad en die was top gegaan.
Waarom was ik nou zo verdomde verdrietig? Mijn pyjama was ondertussen vreselijk nat geworden van alle tranen en ik moest mijzelf bij elkaar rapen om uiteindelijk weer uit mijn bed te stappen. Over een half uur moest ik beneden voor het hotel staan om opgehaald te worden.
Met zware voeten liep ik richting de badkamer in mijn hotelkamer en keek naar mezelf in de spiegel.
“Kom op Nicole..” sprak ik tegen mijn spiegelbeeld “Get yourself together..”. Ik pakte een borstel en begon door mijn haar heen te borstelen. Daarna poetste ik mijn tanden en waste mijn gezicht.
Ik hoefde gelukkig geen make-up op te doen, want ik zou in het vliegtuig opgemaakt worden. Na een paar minuten voelde ik mij toch alweer een stukje beter en begon mijzelf aan te kleden.
“Niet al te sjiek, maar ook niet al te slonzig..” had Pamela mij geadviseerd om me te kleden, ik koos uiteindelijk maar voor een spijkerbroek en een wat langer truitje met V-hals, die ik beide gesponsord had gekregen van Only.
Na een wat dunne vest van H&M over het truitje te hebben getrokken, kon ik zo goed als vertrekken.
Ik hoefde niet eens meer in te pakken, al mijn kleding was al zo'n beetje gesponsord en verder werd ik altijd opgemaakt door mijn styl-team.
De spullen die ik vanuit Nederland had meegenomen hier naartoe, stonden ergens veilig opgeborgen in New York, waar ik anderhalve maand terug als eerste in een hotel had gezeten.
Met een grote zucht begon ik toch weer opnieuw naar de zoektocht van mijn mobiel, maar ik kon hem niet meer vinden.
Uit woede wilde ik bijna tegen de zijkant van mijn bed trappen, maar ik hield me in. Een gebroken teen zou niet handig zijn geweest voor mijn verdere carriére.
Nadat ik mijn hotelkamer uit was gelopen en met de lift naar beneden was gegaan, melde ik toch even bij de front desk dat mijn mobieltje kwijt was.
Ze beloofde mij als ze mijn mobieltje bij het schoonmaken van de kamer tegen zouden komen, het zo snel mogelijk te melden.
Ik bedankte de mensen van het hotel vriendelijk en liep daarna naar de voorkant van het hotel, om de frisse ochtend lucht meteen tegenmoet te komen.
Met nog steeds wel een rotgevoel werd ik vergezeld door mijn bodyguard die ik sinds een paar weken had gekregen en wachtte samen met hem op mijn limousine.
De flitsen van alle camera's die er af gingen deden pijn aan mijn ogen en gaf mij stevige hoofdpijn, ik was dan ook erg blij toen ik mijn limousine aan zag komen rijden.
It's going to be alright..” zei Lars, mijn bodyguard toen hij mijn blik had gezien, ik knikte wat verdrietig mijn hoofd en stapte daarna de limousine in, waarna Lars de deur weer achter mij sloot en zelf voorin bij de chaffeur ging zitten.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Fourteen.

And action!” Ik begon te lopen met een aantal mensen achter mij aan die de paparazzi moesten voorstellen, de flitsen van de camera's waren goed te zien in beeld en op mijn hoge hakken liep ik het 'schoolgebouw' in. Galant gooide ik mijn haren naar achteren en deed ik voorzichtig mijn zonnebril een stukje naar beneden en gaf een knipoog naar de camera.
Acteurs die in het gangpad stonden, deden alsof ze flauwvielen.
And cut! That was great Nicole..” Ik begon verlegen te glimlachen en liep naar de regisseur toe en nam naast hem plaats op een stoeltje. Joe en zijn broers kwamen nu de set op gelopen, nadat ze eerst naar mijn scene hadden gekeken en namen plaats aan een tafeltje op de set van het schoolgebouw.
And action!” riep de regisseur weer en Joe keek samen met zijn broers naar de plek waar ik net gestaan had.
Wauw..” sprak Joe uit, terwijl zijn jongere broertje een emmertje onder de tafel vandaan haalde. Kevin stool al gauw die emmer en deed alsof het water uit zijn mond liep. De crew lachte een beetje en de scene ging verder.
She's ..” begon Kevin.. “beautiful..” maakte Nick en Joe daarna zijn zin af. Chelsea kwam vrolijk de set opgelopen en ging als haar personage “Stella” naast Joe zitten.
What are you looking at?” vroeg ze, terwijl ze de blikken van de jongens volgde.. “Wauw.. she's got style.. like.. really.. really.. really.. really-”.
Stella..” onderbrak Joe haar. “Good style..” maakte 'Stella' alsnog haar zin af en gaf daarna Joe een duw tegen zijn schouder aan.
I think i'm in love..” verliefd keek Joe de kant uit waar ik net had gestaan en hij kreeg opnieuw een duw tegen zijn schouders, deze keer van Nick.
You can't be in love that fast Joe, that's ridiculous!” Nick stond op van het tafeltje en pakte zijn lunch. “Let's go, our class starts in a few minutes!”.
Kevin stond ook op van de tafel en Stella volgde zijn voorbeeld, Joe daarin tegen bleef verliefd dezelfde kant op kijken. De camera draaide de kant op waar ik net had gestaan en al gauw riep de regisseur weer dat de scene voorbij was.

Bijna de hele dag waren we bezig geweest met de aflevering waar ik in voor zou komen, ik moest vaak dingen opnieuw voor de camera doen, wat mij alleen maar irriteerde. Stiekem wou ik dat die ene scene waar ik eigenlijk best zenuwachtig voor was, zo snel mogelijk doen. En toen die scene eindelijk aan bod kwam, kroop de zenuwen toch wel weer echt in mijn maag.
De set was nu omgebouwd tot een discotheek, waar het lentebal zou plaatsvinden. Als nieuw leerling op school en als Super Model, werd ik gelijk als 'Queen' bekroond, tot ergernis van de meisjes op die school.
Gelukkig was mijn rol niet al te gemeen, het ging er juist om dat ik op die school was gekomen, om mij weer zo normaal mogelijk te laten voelen.
De personages van Joe, zijn broers, Chelsea en Nicole Anderson hadden mij daar in geholpen. Maar het moment dat mijn personage als 'Queen' werd uitgeroepen, zou ik dan erg verdrietig worden.
In de laatste scene die ik vandaag moest opnemen werd ik getroost door Joe zijn personage.
And action!” hoorde ik voor de zoveelste keer vandaag, hoewel ik er wel erg gewend aan was geraakt.
Nicole, are you ok?” geleund tegen een muurtje met de muziek van het bal wat zachtjes op de achtergrond schudde ik voorzichtig mijn hoofd.
I don't want to be Queen, I never wanted to be the Queen, I just want to feel normal, for once in my life..” Joe was naast mij komen staan en de muziek op de achtergrond speelde nu een romantisch liedje.
I know what you mean, our band is getting more famous every day, but we try to keep it real most of the time.. it's hard, but you will feel ok, I promise!” Ik werd even betoverd door Joe zijn ogen, die waren veranderd in een zachte blik.
Nicole?” Shit.. ik was mijn tekst vergeten, de muziek was gestopt op de achtergrond en de crew keek mij verbaasd aan. Joe zwaaide met zijn hand voor mijn ogen en ik slikte even verschrikt.
“Sorry, was mijn tekst kwijt” verontschuldigde ik mij, snel kreeg ik mijn tekst voorgezegd, en voordat ik het wist waren we weer opnieuw begonnen met de scene.
“.. It's hard, but you will feel ok, I promise!” herhaalde Joe zijn zin en met zijn hand streek hij voorzichtig over mijn wang.
You've been very nice, Joe.. thank you so much!” De muziek op de achtergrond begon steeds harder te spelen en Joe stak zijn hand naar mij uit.
Will you dance with me Queen?” lachte hij en na hem een kleine tik tegen zijn schouder te hebben gegeven pakte ik toch zijn hand vast en trok hij me al snel in een knuffel.
Ik vergat de camera's om ons heen en het feit dat dit eigenlijk allemaal in scene werd gezet, ik snoof Joe zijn luchtje op en probeerde wel de tekst in mijn hoofd te houden.
Ik wist dat het moment zo ver was gekomen, en nadat de regisseur de aanleiding totdat moment had geroepen, bracht ik voorzichtig mijn gezicht naar die van Joe.
I think I like you Nicole..” sprak Joe en op dat moment geloofde ik hem, ik wist zeker dat hij het meende. Het was doodstil op de set en de muziek bleef rustig door spelen.
I think I like you too..” voorzichtig bracht ik mijn gezicht dichter naar die van Joe en voordat ik het wist had hij zijn lippen op de mijne geplaatst.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Thirteen.

Natuurlijk had Pamela van mijn verjaardag af geweten en het moment dat we samen in mijn witte limousine waren gestapt, zag ik meteen dat de binnekant van de limousine helemaal versierd was. Vlaggetjes met 20 erop waren opgehangen en hier en daar lagen wat ballonnen.
“Dit had je echt niet hoeven doen” glimlachte ik naar Pamela, nadat ik haar een knuffel had gegeven.
“Ben je gek, je mag dan wel een beroemheidje zijn geworden, maar verjaardagen slaan wij hier niet over in Amerika! Meestal word het zelf heel groots gevierd..” ik kreeg een mysterieuze knipoog van Pamela, maar al snel was mijn zicht daarna gevestigd op een pakje die Pamela uit haar tas haalde.
“Dit heb ik over de mail gekregen..” vertelde Pamela terwijl ze het pakje aan me overhandigde.
Nieuwsgierig haalde ik de strik van het pakje en schoof de deksel van het pakje af. Een foto kwam ingelijst te voorschijn van mijn ouders en jongere zusje.
“Gefeliciteerd!” hadden ze als bordje voor hun staan en de tranen sprongen gelijk spontaan in mijn ogen. Pamela had een arm om mij heen geslagen en ik had een aantal seconden naar de foto gestaard.
“Ik mis ze wel..” gaf ik toe na een minuutje en veegde daarna de tranen van mijn wangen af. “Dat mag ook best lieverd, het is heel wat om zo in je eentje naar Amerika te gaan en om opeens overal herkend te worden.. maar je verdiend het echt”.
Ik legde het lijstje met de foto voorzichtig weer in het pakje en schoof de deksel er weer op.

“Welkom op de set van JONAS!” begroette de regisseur van het disney programma mij meteen het eerste moment dat ik de grote studio samen met Pamela binnenstapte. De regisseur werd al snel vergezeld door twee meisjes.
“Wauw.. je bent echt...” Ik schudde de hand van een meisje met blonde lokken voor mij, die mij met grote ogen aan keek. “Ik ben Nicole” glimlachte ik en het meisje tegen over mij begon meteen groot te knikken.
I know.. sorry.. ik ben Chelsea Staub, ik speel Stella!” Ze bleef mijn hand schudden en ze leek erg zenuwachtig. Het meisje naast Chelsea bleef lachend naar haar vriendin kijken.
“Ze is echt heel erg fan van je..” legde ze daarna uit en pakte mijn hand vast. “Ik ben Nicole Anderson, ik speel Macy..”.
Voordat ik het wist werden de meiden omgeroepen en waren ze binnen een paar tellen alweer weg. Chelsea had zich nogmaals verontschuldigd, waarna ik haar glimlachend een knuffel had gegeven en had gezegd dat het niet erg was.
“Toch best raar.. dat iemand fan van me is..” deelde ik toch wel mijn gedachten mee aan Pamela terwijl we richting mijn kleedkamer liepen. Pamela begon te lachen en klopte bemoedigend op mijn schouder.
“Je zal nog heel veel fans tegen komen hoor..” lachte ze, terwijl er een deur naast ons openging nadat Pamela er op had geklopt. “En hier heb je weer een fan..” Pamela deed de deur een stuk open en wees daarna naar de bank die midden in de kleedkamer stond.
“Joe!” bracht ik spontaan uit terwijl ik naar hem toe liep.. “En of ik een fan van je ben” knipoogde Joe voordat hij mij in een knuffel trok.
“Oh...” drong het opeens tot mij door.. “JONAS, Joe.. Jonas.. dit is een serie over jullie band?” Voorzichtig liet ik Joe los en keek hem verbaasd aan.
“Zoiets..” glimlachde hij terwijl hij weer ging zitten op de bank achter hem, ik volgde zijn voorbeeld en ging naast hem zitten. “We zitten wel in een band in deze serie, maar niet als de Jonas Brothers..” begon Joe, waarna een hele uitleg over de serie volgde.
“Nicole..” werden we na een paar minuten onderbroken.. “Je moet de make-up in!” Ik knikte en stond op van de bank, Joe stond ook op en gaf me snel een knuffel.. “Ik zie je straks op de set”.

Tijdens de make-up werd mijn rol aan mij uitgelegd, ik zou gewoon mijzelf moeten spelen, alleen de rollen van Joe en zijn broers zouden niet weten dat ik Super Model ben. Een kleine siddering ging door mijn lichaam heen toen ze mij vertelde dat Joe zijn personage een crush op mij zou krijgen en toen ik later hoorde wat er nog meer van mijn personage werd verwacht, werd ik toch wel heel erg zenuwachtig.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Twelve.

Ik opende mijn ogen en drukte mijn mobieltje aan die op mijn nachtkastje lag. Het was 6 uur in de ochtend, maar ik voelde me al gelijk klaar wakker.
Vandaag was mijn verjaardag! Al 20 jaar stond ik op deze wereld! Het liefst wou ik het wel stil houden, zodat het niet groot nieuws werd voor de buitenwereld.
Ik hield er nooit zo van om me verjaardag groots te vieren, en dat miste ik nu ook wel hier.
Op mijn verjaardagen werd ik altijd 's ochtends wakker gemaakt door mijn vader, moeder en zusje. De cadeautjes werden dan over mijn bedlaken verspreid en voor 't oog van een foto camera die me vader altijd bij zich had, maakte ik al mijn cadeautjes open.
Maar nu ik hier zo in Amerika was, wist ik dat dat niet ging gebeuren. Pamela had het er eigenlijk nog helemaal niet over gehad en omdat ik de laatste dagen weer zo druk was geweest, besefte ik mij gister pas dat ik de volgende dag jarig zou zijn.
Ik raakte ook door alle drukte mijn besef van tijd en wat voor het datum het was kwijt.
Toen ik eenmaal rond half 7 naast me bed stond, besloot ik het maar stil te houden. Vandaag zou toch weer zo'n drukke dag worden als al die andere en ik wilde dat niet door de war brengen, omdat ik zo nodig me verjaardag wou vieren.
Ik besloot toch nog wel even mijn familie thuis te smsen.. maar toen ik wat beter op mijn mobiel keek, bleek ik allang een smsje van thuis te hebben gekregen.
Na ze terug te hebben gesmsd, stapte ik gauw onder de douche en voelde ik mezelf steeds wakkerder worden bij elke straal die over mijn lichaam heen ging.
Later trok ik toch stiekem een jurk aan die ik nog niet eerder aan had gehad, omdat ik hem toch had ingepakt voor mijn verjaardag.
Het was dan ook een kledingstuk die ik sinds een paar werken aan kon doen, die van mezelf was.
De meeste kleding die ik nu droeg waren gesponsord.
Amerika wilde steeds meer van me en ze vonden me ondanks dat ik hier al een paar werken was, nog steeds fascinerend.
Maar als ik naar mezelf keek in de spiegel zag ik nog steeds dat meisje uit Nederland, die een jaar geleden gewoon nog op een normale opleiding voor lerares zat.
De kinderen op mijn stage waren ook erg verdrietig geweest toen ik ze opeens moest verlaten, omdat ik van mijn opleiding afging. Maar toen ik er nog een week bleef, kwamen ze toch steeds met artikels aanzetten waar ik in stond.
Ze waren trots op me, want ik was gewoon voor altijd hun juffie!
Ik begon mijn lange blonde haren te föhnen en daarna te stijlen, ik was rustig op een stoeltje voor de spiegel gaan zitten.
Vandaag zou ik een klein rolletje krijgen in een Disney-serie. Disney was hier veel groter dan in Nederland, hier in Amerika waren Joe en zijn broers ook beroemd bij Disney geworden.
Joe had ik nog een paar keer gezien nadat ik met hem 's nachts in de tuin van het hotel had gezeten, we hadden een paar keer even gepraat, maar omdat we het samen erg druk hadden moesten we na een paar minuten meestal al afscheid van elkaar nemen.
Ik wist wel zeker dat ik het een leuke jongen was gaan vinden, maar ik wist ook dat ik er maar niet op moest gaan hopen, dat er wat zou gebeuren, daarvoor hadden we het beide te druk.
2 dagen geleden was er wel uiteindelijk wat over mij en Joe in de bladen verschenen, mensen hadden toch opgepikt dat Joe me had gered midden in de nacht en wilde er toch foto's van zien.
Het filmpje van de man die ik al eerste had gezien was op YouTube verschenen.
Pamela was niet blij met mij geweest, ik beloofde haar in het hotel te blijven 's nachts en om anders in de tuin te gaan zitten.
Hoe ik de tuin had ontdekt, had ik maar voor me gelaten.
Ik hoorde iemand opeens op mijn deur kloppen en ik stijlde nog een laatste pluk van mijn haar. De klink van de deur ging al open en toen wist ik gelijk dat het Pamela was, die had namelijk ook een sleutel.
Goodmorning sunshine..” begroette ze mij. Ze kwam naar me toegelopen en ik kon haar volgen via de spiegel.
“We moeten zo wel gaan, ze verwachten je al op de set!” Ik stond op van de stoel en checkte even de tijd.
“Het is wel vroeg..” mopperde ik een beetje, maar toverderde al snel weer een glimlach op mijn gezicht.
“Ik had het je nog niet verteld, maar de serie waar je een rolletje in hebt, heet JONAS..” sprak Pamela terwijl ik haar na 't woord 'JONAS' wel heel raar aankeek.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Eleven.

De nacht dat Joe mij had gered van die paparazzi mensen ging heel vlug even door mijn gedachten heen terwijl we samen stonden te wachten voor de gesloten achterdeur van het hotel waar Joe me naartoe had geleid.
Heel voorzichtig en twijfelend had ik zijn hand toch maar losgelaten en nu stonden we heel stil naast elkaar.
Die nacht dat Joe me dus had gered, was ik veel gefilmd en waren er zeker wel duizende foto's gemaakt, maar tot de dag van vandaag had ik er nog niets over gehoord in de media.
En dat vond ik dan wel best vreemd, ik dacht dat Joe erg beroemd was hier in Amerika.. dus dan zou dat toch wel een geweldig nieuwtje zijn voor de bladen?
“Waar denk je aan?” onderbrak Joe opeens mijn gedachten, ik schudde even me hoofd en schraapte me keel.
“Oh niks..” loog ik, terwijl ik me even omdraaide om te kijken of de medewerker die we net hadden aangesproken al terug kwam met een sleutel.
Joe leunde met zijn hand op de deurklink van de deur en staarde naar buiten.. “Meestal is hij gewoon open, ik bedoel.. als ik in dit hotel overnacht met mijn broers dan..” Hij zuchtte even en keek mij daarna weer aan.
“Ja, wel toevallig dat jij opeens ook in dit hotel bent.. vorig week zat je nog in het hotel hier verderop!” Nieuwsgierig keek ik Joe aan.
“Ja klopt..” kuchte hij “Maar we zijn 3 uur geleden ofzo hier naartoe gekomen.. om de fans te omleiden, beetje lullig misschien.. maar Nick voelde zich niet zo lekker, dus we zijn na het optreden gelijk hierheen gegaan”.
In de verte kwam er een andere mederwerker aangelopen en gaven we hem gelijk wat ruimte om de deur met de sleutel open te maken.
De deur ging rustig open en de heerlijke nachtwind kwam naar binnen gevlogen, ik snoof even de frisse lucht op en stapte naar buiten, gevolgd door Joe.
“Kijk.. hier had je dus naartoe moeten gaan vorige week!” Hij wees naar de gigantische tuin van het hotel, waarvan ik tot nu toe nog niets vanaf had geweten.
Opnieuw pakte Joe mijn hand vast en trok me daarna mee naar een bankje midden in de tuin. Het bankje stond op een groot stuk grasveld en daarvoor was een kleine vijver met een fontein in het midden, die rustig water aan het stromen was.
“Ja.. dat kon ik toch ook niet ruiken?” zuchtte ik nadat we op het bankje waren neergeploft “Ik wou gewoon even naar buiten.. had verder nog niet veel van het hotel gezien!”.
Joe liet mijn hand los en sloeg daarna zijn arm mij heen, wat mij even deed schrikken.. “Je zal het wel koud hebben..” bleek zijn excuus te zijn.
Ik kreeg een glimlach rond mijn mond, maar antwoordde niet, ik vond het toch wel fijn.
“Maar vertel is, Miss Topmodel..” begon Joe na een stilte van een paar minuten, terwijl ik vredig naar de fontein voor ons bleef staren. “Hoe vind je het tot nu toe in Amerika?”.
Ik bleef naar de fontein kijken en luisterde naar het stromende water.
“Vermoeiend..” sprak ik na een enkele seconden, daarna nam ik een diepe zucht.. “Ik geniet er zeker wel van.. maar daar ben ik nu op dit moment veelste moe voor..”.
Ik hoorde Joe zachtjes lachen en hij sloeg zijn arm nog wat strakker om mijn schouders heen .. “Ik weet precies waar je het over hebt..” zei hij daarna.
Ik keek even naar zijn rechterhand die mijn schouder zachtjes vasthield en leunde er met mijn hoofd op.
Er volgde een lange stilte, die aan de ene kant een beetje ongemakkelijk was, maar aan de andere kant ook wel weer fijn. Ik bleef met mijn hoofd op zijn hand steunen en samen keken we naar de grote tuin voor ons, met de fontein als eerste in zicht.
“Ik denk maar dat we weer moeten gaan..” verbrak Joe opeens de stilte en van schrik kwam ik weer overeind, ik streek mijn haren goed en knikte.
We stonden gelijk op en liepen weer richting het hotel.
De weg naar onze hotelkamers was erg stil geweest en we hadden geen woord gepraat, eerlijk gezegt was ik daar nu ook wel te moe voor. Ik kon niet wachten om in mijn bed te gaan liggen en mijn ogen te sluiten.
Toen we bij Joe zijn kamer waren aangekomen, bood hij aan om nog een paar deuren verder mee te lopen tot mijn kamer.
“Nee hoeft niet..” ik schudde mijn hoofd “Ik vind het al lief genoeg van je dat je me zo heb meegenomen naar die tuin..”.
Ik begon voorzichtig onbewust te leunen tegen de deur van Joe zijn hotelkamer, waardoor hij dus niet zomaar naar binnen kon.
“Ik zie je vast snel weer..” Met zijn linkerhand in zijn haar, keek hij me wat twijfelend aan. Ik knikte, en begon rustig van hem weg te lopen.
“Slaap lekker..” sprak ik zachtjes terwijl ik naar hem zwaaide en zag hoe hij zijn hotelkamer in ging. Bij mijn hotelkamer aangekomen, stak ik mijn sleutels in het slot en liep daarna de kamer in.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Ten.

Een drukke week ging voorbij, en toen ik uiteindelijk na die week weer rustig in me bedje kon gaan liggen was ik erg opgelucht.
Ik had de afgelopen dagen steeds elke nacht in een ander hotel gelegen, maar nu lag ik uiteindelijk weer in mijn oude vertrouwde hotel waar ik in het aller begin ook had gelegen.
Ik was in die afgelopen 7 dagen bijna heel Amerika doorgereisd, Pamela had een tourbus voor mij geregeld, maar vertikte het om mij daarin te laten slapen, daarom lag ik meestal pas rond 3 uur 's nachts in een ander hotelbed, om vervolgens 3 uur later weer wakker gemaakt te worden door Pamela.
Ik was de afgelopen dagen steeds de hele dag bezig geweest, van radiostations naar televisie programma's en meerdere fotoshoots met verschillende fotografen.
Ik was werkelijk waar gesloopt, maar op de één of andere manier kon ik maar niet in slaap vallen.
Ik haatte om het toe te geven aan mezelf, maar ik wist wel zeker dat ik Joe miste. Hij was gewoon te mysterieus geweest hoe hij me hard gered bij die paparazzi mensen, om vervolgens tegen me uit te vallen en daarna me verbaasd achter te laten en weg te lopen.
Ik had niets meer van hem gehoord.. ik had hem ook nergens meer gezien. Ik had het nog aan Pamela willen vragen of zij wist waar ze waren.. maar ik durfde het niet.
Ik wilde niet toegeven aan mezelf of aan iemand anders dat ik Joe miste.. dat kon toch gewoon niet?
Voordat ik het wist had ik de dekens alweer van mij afgeslagen en stond ik binnen een paar tellen naast me bed, ik knipte het licht naast me hotelbed aan en liep naar de badkamer toe.
In de badkamer bleef ik een paar tellen voor de spiegel staan.
Ik had vreselijke wallen onder mijn ogen gekregen en ik wist dat die pas zouden verdwijnen als ik een goeie nachtrust had.
De volgende dag was er niets gepland en had ik dus een soort van één-dags vakantie.
Ik mocht dan ook zoveel uitslapen als ik wou, want Pamela zou pas in de middag naar mij toe komen, om er voor te zorgen dat ik niet de hele dag in me bed bleef.
Maar ik nam die stap niet meer richting mijn bed, daarin tegen begon ik mij weer aan te kleden.
Ik twijfelde even toen ik de deur van mijn hotelkamer zachtjes opende, maar ik liep toch naar buiten om vervolgens de deur achter mij te sluiten.
Op mijn tenen liep ik naar de liften en wachtte geduldig tot één van de liften open zou gaan.
Het duurde even voordat de lift open ging en ik wilde dan ook een paar keer weer omdraaien om weer richting mijn hotelkamer te lopen, maar ik vertikte het toch.
Ik begon met mijn vingers tegen de zijkant van de lift te tikken, maar die verdomde lift ging maar niet open.
Er klonk een klik door de gang heen en ik keek gelijk nieuwsgierig waar dat geluid vandaan kwam. Rechts tegenover mij zag ik een hoteldeur zachtjes open gaan en ik bleef staren naar de donkere ruimte die achter de deur was.
Voorzichtig kwam er een silhouet achter de deur vandaan en zag ik daarna een persoon vanuit achter de deur komen, mij niet aankijkend. Met een klik sloot de persoon de deur weer achter zich en draaide zich om, om vervolgens een hartverzakking te krijgen.
“Nicole!” schreeuwde Joe terwijl hij naar zijn hart greep “Ik schrik me kapot man..”.
Ik bleef Joe verbaasd aankijken terwijl hij mijn kant op kwam lopen, wat deed hij nou hier?
“Wat.. wat ga je doen?” vroeg ik terwijl hij naast mij was komen staan en ook op het knopje van de lift had gedrukt. Joe slikte even en keek me aan “Eh.. ik moet even wat frisse lucht”.
Nee, dat zei hij net toch niet? Hij wilde gewoon precies hetzelfde gaan doen voor mij en een week geleden had hij mij daar nog zo voor op mijn donder gegeven.
You've got to be kidding..” zei ik dan ook al niet gauw. De lift deuren gingen eindelijk open en we stapte gelijk samen de lift in.
“Hoe bedoel je?” vroeg Joe nadat de deuren van de lift weer waren gesloten en we samen met zijn tweetjes in de grote lift stonden die rustig naar beneden ging.
“Een week geleden, schoot je helemaal tegen me uit, dat ik dom bezig was.. en nu ga je precies hetzelfde doen?” Ik gooide mijn handen in de lucht en wachtte daarna geduldig op een antwoord van Joe, die me alleen maar verbaasd bleef aankijken.
“Ja eh..” kwam er naar een paar seconden uit “Je was dom bezig om zo in het openbaar te gaan, naar het park enzo..loop nou maar gewoon zo met mij mee.. daar vind niemand je!” De liftdeuren gingen weer open en Joe liep als eerste de lift uit, daarna pakte hij me hand en nam me mee naar een achterdeur van het hotel.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Nine.

Nicole, what are you doing here in the middle of the night?” Één of andere creep met een camera op zijn arm was me aan het filmen. Ik knipperde met mijn ogen terwijl het licht die op de camera zat vol in mijn ogen scheen. Ik trok mijn capuchon over mijn hoofd en schudde mijn hoofd.
I don't know what you're talking about, I'm not Nicole..” verzon ik snel terwijl ik me omdraaide en weg probeerde te lopen.
“Jongens, ik heb hier Nicole Huisman, die volgens mij de weg kwijt is..” hoorde ik de man zeggen en met een ruk draaide ik mij om. De man haalde de telefoon weer van zijn oor af nadat ik hem duidelijk had horen zeggen dat 'ze' maar moesten komen.
“Sorry.. zo bedoelde ik het niet..” zei ik maar snel, omdat ik wist dat er nu meerdere mensen zouden komen, ik wist nu wel zeker dat het iemand van de paparazzi was. “Ik wilde gewoon even een stukje wandelen, maar ik ga nu alweer terug naar mijn hotelkamer".
Ik schonk de man een bittere glimlach, terwijl hij me nog steeds filmde en liep daarna langs hem heen weer richting de uitgang van het park.
Ik kreeg rillingen over mijn rug terwijl ik van de man wegliep omdat ik wist dat hij me achtervolgde met zijn camera. Ik hoorde zijn voetstappen duidelijk achter mij aan komen op 't grindpad.
Met een trillende hand probeerde ik naar mijn mobiel te zoeken in mijn broekzak, maar kwam er al gauw achter dat ik die was vergeten in het hotel.
Ik begon wat sneller te lopen en ik hoorde de man achter mij ook zijn pas versnellen. Het zweet brak me uit en ik wilde wel huilen, ik vond dit wel heel erg eng.
Het hotel kwam alweer in het zicht en ik kon weer wat makkelijker ademen, nog maar een paar minuten en ik kon het hotel invluchten en dan was ik van die man af.
Helaas had ik te vroeg gejuicht toen ik zag dat er voor het hotel een hele groep mensen zich had verzameld. Terwijl ik dichterbij kwam zag ik dat ze allemaal of een videocamera of een fotocamera vasthadden, en toen ik bijna bij ze was werd ik verblind door alle flitsen.
Iedereen begon tegen me te praten en te schreeuwen, door de flitsen kon ik mij moeilijk concentreren en ving ik maar af en toe wat vragen op.
Ik bleef stilstaan, hopend dat ze weg gingen, maar na een paar minuten was ik er al wel achter dat dat niet snel ging gebeuren, ik begon naar voren te lopen en probeerde de ingang van het hotel voor me te zien.
Het geluk zat mij echt niet mee toen ik tegen een fotograaf aanliep, die me daarna heel erg hard duwde waardoor ik bijna struikelde en op de grond viel.
Gelukkig werden alle andere paparazzi mensen boos op hem en probeerde een andere fotograaf me tegen te houden zodat ik niet zou vallen.
De tranen sprongen in me ogen toen ik wist dat ik hier niet weg ging komen en ik hoopte maar dat ze snel weggingen, mijn capuchon trok ik steeds verder over mijn gezicht heen en mijn handen deed ik voor mijn gezicht.
Please, go away..” probeerde ik een paar keer, maar omdat ik het gevoel had dat mijn keel werd dichtgeknepen kwam er niet veel uit mijn mond, ik was te geschrokken van deze hele gebeurtenis.
Opeens werd ik bij mijn zij gegrepen en werd ik opgetild, geschrokken keek ik naar de persoon die mij tilde en met mij wegliep, de trappen op, richting het hotel.
De parazzi mensen waren wild aan het schreeuwen, en aan het applaudisseren, ik hoorde hier en daar een 'wauw' en een 'geweldig nieuws' .. terwijl ik naar mijn 'held' bleef staren.
Toen we eenmaal het hotel binnen waren werd ik op een stoel gezet en liep hij weg, om vervolgens met een glas water terug te komen.
“Joe..” probeerde ik rustig terwijl ik zag hoe hij bezorgd naar me keek.
“Wat dacht je wel niet? Ben je gek ofzo?” barstte hij opeens los, wat mij deed verslikken in mijn water. “Kom op nou, je weet nu wel het een en ander over de media, je had in het hotel moeten blijven! Waarom ga je in je eentje het park in midden in de nacht?”
Ik hoestte, terwijl Joe boos bleef doorratelen.
“Je moet maar blij zijn dat ik verderop zat in een ander hotel en nog op was en dit mee kreeg! Je bent echt dom bezig Nicole!” En met die laatste zin stond hij op en liep via de voorkant van het hotel weer naar buiten. Mijn stomverbaasd achter latend.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Eight.

“Gefeliciteerd lieverd! Wat fijn! Wat leuk!” Ik hield mijn mobieltje een eindje van mijn oor vandaan nadat ik het nieuws aan mijn moeder had verteld. “Oh, ik ga het gelijk even opzoeken! Rolling Stone zei je toch? Oh lieverd, wat gaaf!” Ik moest lachen en plaatste mijn mobieltje weer op mijn rechter oor.
“Rolling Stone inderdaad..” sprak ik terwijl ik in mijn hotel bed ging liggen. De dekens trok ik warm over mij heen en mijn hoofd liet ik rusten op mijn zachte kussen. Ik hoorde mijn moeder tikken op het toetsenbord van de computer en ik luisterde rustig mee.
“Oh, ik zie het inderdaad! Die foto's! Nicole! Wauw!” Weer begon mijn moeder enthousiast te roepen en ik kon niets anders dan lachen.
“Ik heb ze zelf nog niet eens kunnen zien! Dat is echt flauw mam!” lachte ik “Pamela laat ze morgen aan mij zien, ze hebben hier alleen een computer in de lobby, maar ik was veelte moe na het interview.. ben gelijk naar mijn bed gegaan!” Ik gaapte even terwijl ik mijn moeder het nieuws hoorde roepen naar mijn vader en jongere zusje. Die wouden mij daarna gelijk ook even aan de telefoon hebben.
Ik vertelde wat er allemaal was gebeurd bij het interview wel een paar keer overnieuw aan mijn vader en zusje, die allemaal net zo enthousiast reageerde als mijn moeder.
Ik begon ze steeds meer te missen, ik voelde me best alleen zo hier in deze gigantische hotelkamer. Het liefst had ik iemand nu bij me gehad, om mee te kunnen praten zonder dat het veel geld koste.
“Trouwens..” kapte mijn zusje opeens mijn verhaal af “Die Jonas Brothers.. zijn die van Camp Rock?” Ik had geen idee waar ze het over had, dus dat deelde ik dan ook mee. “Kan best.. ken ik eigenlijk niet, wat is dat dan?” Beter had ik dat niet kunnen vragen want nu kreeg ik een heel verhaal over een Disney film over mij heen, terwijl ik eigenlijk heel graag wilde gaan slapen.
“Klinkt super!”probeerde ik terwijl Silia nog vol in haar verhaal zat en gelukkig kreeg ik al snel steun van mijn moeder.
“Silia, laat je zus nou maar even slapen! Ze moet morgen weer vroeg op” hoorde ik haar zeggen tegen mijn zusje. Ik had mijn ogen allang gesloten en was ze eigenlijk ook al niet meer van plan open te gaan doen. Ik nam afscheid van mijn familie in Nederland en hing op.
Met tegenzin opende ik toch nog even mijn ogen om er voor te zorgen dat mijn mobiel niet naast me nachtkastje terecht zou komen, maar erop.

Ik had kunnen weten dat ik de nacht niet helemaal had door kunnen slapen, dat kon ik namelijk nooit als ik ergens anders sliep dan thuis. De vorige nacht was het ook al niet gelukt, maar toen had ik kunnen blijven liggen.
Nu had ik echt de drang om mijn bed uit te gaan, anders bleef ik maar woelen en draaien.
Ik knipte mijn nachtlampje aan en gooide mijn benen over het rand van mijn bed. Ik moest even gaan wandelen en de frisse buiten lucht zou mij zeker wel goed doen.
Ik keek op mijn wekker en zag dat het rond 3 uur 's nachts was. Hopelijk was er nu geen paparazzi buiten, maar voor de zekerheid deed ik toch maar een vest aan met capuchon, die ik dan als het nodig was gelijk over mijn hoofd kon trekken.
Ik pakte een makkelijke spijkerbroek die ik in Nederland altijd aanhad, toen niemand me nog kende als Nicole Huisman, de topmodel. Ik had getwijfeld of ik hem mee had moeten nemen naar Amerika, maar toen ik hem weer aandeed voelde ik me gelijk weer mezelf.
Niet Nicole de 'top model' maar Nicole het gewone meisje van 19 jaar.
Nadat ik mijn grote zwarte vest over mijn hoofd had getrokken, deed ik mijn rode All Stars aan en verliet ik zachtjes mijn hotelkamer. Het was super stil in het hotel, maar je kon hier en daar nog wel wat geluid horen komen uit andere kamers.
Pamela had het nooit goed gevonden dat ik in me eentje op stap zou gaan midden in de nacht, maar dat was nou eenmaal wie ik was, zo vond ik rust.
Ik groette de mensen van het hotel die achter de balie stonden, er werd nog gevraagd naar wat ik ging doen en toen ik vertelde dat ik even wilde gaan wandelen lieten ze me toch maar gaan.
De koude buitenlucht vloog over mijn gezicht heen en ik snoof het even op. Het was opmerkelijk stil buiten en terwijl ik richting een park liep die dichtbij was keek ik even om mij heen.
Ik liep langs een meertje en staarde naar lucht. Ik stond even stil en keek naar wat eendjes die vredig lagen te badderen in het water.
Opeens werd er een hand op mijn schouder geplaatst en keek ik geschrokken om.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Seven.

“We hebben veel op het programma staan vanavond, maar ik kan al niet meer wachten om mijn allereerste gast aan jullie voor te stellen! Deze mooie meid, is nog maar erg jong, maar nu al beroemd over de hele wereld! Kijk even met mij mee..” Pamela sloeg een arm om mij heen terwijl we samen vanaf backstage mee keken op een scherm. Er werd een montage van mijn hele avontuur bij Hollands Next Top Model afgespeeld terwijl iedereen van het publiek, Jay Leno en iedereen backstage mee keek. Toen het moment was aangekomen dat ze het stukje lieten zien waar ik onderuit ging, ging er toch wel weer een steek door mijn lichaam heen. Het was nog steeds een verse wond, en dat zou ook zo wel blijven voor mijn hele leven.
Ik nam een diepe zucht toen het filmpje was afgelopen en toen ik wist dat ik binnen een paar seconden zou worden geroepen om het podium op te komen en plaats te nemen naast Jay Leno op zijn bank.
Ladies and gentleman, give it up for this beauty.. Nicole!” Jay Leno stond op van achter zijn bureau en begon te applaudisseren en terwijl het publiek ook enthousiast begon te juigen kreeg ik nog een schouder klopje van Pamela en liep daarna het podium op.
Ik zwaaide naar het publiek en ging met mijn handen door mijn blonde haren, die nu vol in de krul zat. Ik gooide het wat achter mijn schouders en begroette Jay Leno. Ik gaf hem een professionele galante kus op zijn wang en ging daarna op de bank zitten. Ik sloeg mijn benen over elkaar en ging deftig zitten en glimlachte nog eens goed naar de camera en zwaaide nog eens naar het publiek.
“Wat ben je toch een mooie meid..” Begon Jay Leno, ik voelde mijn wangen rood kleuren en kon alleen een “Thank You” uitbrengen. Ik keek om mij heen en zag nu eindelijk eens hoe groot de studio eigenlijk was.
How are you?” vroeg Jay Leno. Ik begon enthousiast te vertellen dat het erg goed ging en dat ik het erg naar me zin had hier in Amerika.
“Je komt uit Nederland.. vertel eens wat meer over dat land! Jullie spreken zo'n rare taal..” lachte Jay Leno, ik glimlachte even en dacht aan mijn familie terug in Nederland. Ik herinnerde mij er gelijk aan dat ik mijn moeder moest bellen na deze opnamen.
Ik sprak enthousiast over Nederland en over mijn familie. “Ben je helemaal alleen hier? Zonder familie?” Jay Leno keek me verbaasd aan en ik knikte. “Ja, maar ik heb wel veel contact met thuis!”.
“Heb je al nieuwe vrienden gemaakt in Amerika?” Jay Leno nam een slokje van zijn koffie en tikte met zijn kaartjes op het hout van zijn bureau. Ik dacht even terug aan de foto shoot van vandaag.
“Ik heb de Jonas Brothers leren kennen!” floepte ik er opeens uit. Ik wilde mijn woorden terug slikken, maar dat kon natuurlijk al niet meer.
Jay Leno kreeg een speelse glimlach rond zijn gezicht en nam nog een slokje.
“Is dat even toevallig..” sprak hij, terwijl ik ook maar een slokje nam van mijn water, het was aanstekelijk! “Ze zijn hier ook vanavond..” Het publiek werd wild, dus dit was waarschijnlijk een verassing.
Opeens begon er een muziekje te spelen en ging het publiek al helemaal uit zijn dak, ik keek verbaasd achter mij en zag Joseph, samen met zijn broers op komen lopen. Jay Leno stond weer op en begroette de jongens vrolijk. Wat verbaasd stond ik ook en gaf de jongens één voor één een knuffel en al niet veel later zaten ze naast mij op de bank.
De jongens namen nog even de tijd om het publiek ook te begroeten, ze bleven wel een minuut lang hand kusjes blazen en hun handen moest wel pijn doen na al het vele zwaaien!
“Surprise..” glimlachte Jay Leno. Ik keek nog altijd een beetje verbaasd om mij heen. “De jongens willen je wat vertellen Nicole..” Jay Leno nam weer een slokje van zijn koffie en gelijk kreeg ik weer de neiging om zelf ook een slokje te nemen, maar ik werd onderbroken door Kevin.
“Vanmiddag..” sprak Kevin meer tegen het publiek dan tegen mij “heeft Nicole haar allereerste foto shoot hier in Amerika gehad..” hij stopte even want het publiek begon enthousiast te applaudisseren, ik kreeg de verbaasde blik niet van mijn gezicht af.
“.. Ik mag haar.” hij keek mij nu wel aan “jou.. nu vertellen dat jij..” voor mijn gevoel praatte Kevin veelste te langzaam, wat was er nou allemaal aan de hand?
“Een award heb gewonnen!” Mijn hand vloog gelijk naar mijn mond terwijl ik de jongens met grote ogen aankeek.
“De foto's..” ging Joseph verder “Zijn vandaag gepubliceerd op de site van Rolling Stone Magazine..” hij keek me iets wat verveeld aan, wat mij wel irriteerde. Zijn broers deden heel enthousiast, maar hij bleek er niet zo bij te zijn.
“Samen met andere foto's van modellen..” ging het jongste broertje verder “De kijkers mochten daarna beslissen wie de award kreeg voor “Best New Model 2009” en die heb jij gewonnen!”. De broertjes gingen tegelijk opstaan, gelijk met Jay Leno en het publiek. Iedereen was aan het applaudisseren en ik keek naar Pamela die vanuit backstage vrolijk mee deed.
Daarna werd ik door iedereen gefeliciteerd, maar het drong me allemaal niet zo door. Ik was alleen maar gefascineerd naar hoe Joseph opeens weer was veranderd in de jongen die ik vanmiddag helemaal niet mocht.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Six.

“Joseph, wat leuk! Kom er bij zitten!” Yfke wees naar het bankje aan de andere kant van het tafeltje en Joseph ging er met tegenzin op zitten, met zijn rug onze kant op. Hij slaakte een diepe zucht en ik keek Yfke verbaasd aan.
“Ik vertelde Nicole net over de band van jou en je broers..” probeerde Yfke, maar Joseph bleef met zijn rug onze kant op zitten, weer zuchtte hij diep.
Ik veegde de laatste tranen van mijn wangen af en nam nog een slokje van mijn water. Opeens draaide Joe zich om en trok het bekertje uit mijn handen, snel nam hij een slok, zette het bekertje weer neer en draaide zich weer om.
“Wat-” zei ik van verbazing, terwijl ik naar mijn lege bekertje keek. Wat dacht die jongen wel niet?
“Ja.. wat?” Joseph draaide zich om en keek me boos aan, wat had ik nou weer gedaan?
“Joe...” de deur van het gebouw zwaaide weer open en dit keer liepen zijn broers naar buiten. “Kom nou terug man.. doe niet zo kinderachtig!” Ik bestudeerde de jongen die nu met zijn handen in zijn krullende haar zat en geirriteerd naar Joseph keek.
“Kevin, hou je smoel..” Joseph siste de woorden door zijn tanden heen en bleef mij nog steeds aan kijken. Yfke tikte tegen mijn arm aan en opperde dat wij maar weer moesten gaan. Verbaasd stond ik op en liet de 3 broers kibbelend achter. Ik keek nog een keer achterom en zag Joseph nog steeds naar mij staren, met het donder op zijn gezicht.
“Okee, dat was weird!” zei ik terwijl Yfke de deur achter ons sloot “Wat had ik nou weer gedaan? Die Joseph keek me vet boos aan!” We liepen richting mijn kleedkamer en ik liet mij al niet veel later op de make-up stoel vallen.
“Geen idee..” mompelde Yfke terwijl ze ook even ging zitten op de witte bank in het midden van mijn kleedkamer.. “Vast een slechte dag, moet je je maar geen zorgen om maken! Die jongens zijn zo druk bezig de laatste tijd, touren heel Amerika door.. worden elke dag steeds beroemder! Soms heb je dan van die dip dagen..”
Ik liet Yfke haar woorden even tot mij inzinken, terwijl mijn make-up van de vorige shoot eraf werd gehaald en daarna de make-up derop werd gedaan voor mijn derde en laatste look van vandaag.

“En.. hoe vond je het?” Yfke sloeg een arm rond mijn schouders en keek mij met een grote glimlach aan. Ik keek richting de camera die weer voor mij stond en toverde een grote glimlach te voorschijn.
“Jaa het ging super! Ik vond het wel een beetje eng aan het begin, maar ik begin het hier steeds leuker te vinden in Amerika! De foto shoot ging super!” Er was niets gefilmd van mijn 'kleine' instorting, dus daar hoefde ik ook niets over te vertellen. Gelukkig maar, ik schaamde mij er wel een beetje voor. De derde shoot ging harstikke goed!
Ik praatte nog wat met Yfke voor de camera en nadat die uit stond was het tijd voor haar om te gaan. Ik gaf haar een dikke knuffel en bedankte haar voor de moed die ze me had ingesproken toen het even niet meer ging. Met een bedroefd gezicht zwaaide ik haar uit om vervolgens weer de make-up van mijn gezicht te laten afhalen.
Op mijn weg terug naar de kleedkamer zag ik in de verte ook iemand aan komen lopen. Ik kneep mijn ogen wat bij één om te kunnen zien wie het was en toen ik diegene eindelijk herkende wilde ik het liefst weer omdraaien.
Joseph liep langs me en onze ellebogen raakte elkaar heel even aan. Ik liep al door terwijl Joseph was gestopt en zich had omgedraaid.
“Nicole..?” hoorde ik opeens een vragende stem. Ik zuchtte even en bleef stil staan, voorzichtig draaide ik mij om en keek naar Joseph die een kleine 10 meter verder op stond.
“Sorry.. voor vanmiddag..” fluisterde Joseph waardoor ik hem bijna niet verstond. “Het gaat gewoon allemaal even niet zo lekker, ik ben erg moe en we moeten nog zoveel doen vandaag. Ik kon het gewoon even allemaal niet meer aan, die fotograaf was niet tevreden en..” Joseph nam even een hap lucht en keek me toen even twijfelend aan. “Sorry.. ik praat teveel..” zuchtte hij weer diep en ik zag dat hij zich alweer om wilde draaien.
“Nee..” probeerde ik, wat hem tegenhield om weer te gaan lopen.. “Het is al goed..weet je wat..” ik liep zijn richting op en hij draaide zich weer om, met een glimlach stak ik mijn hand uit en hij nam hem verbaasd aan.
“Laten we het gewoon opnieuw doen, alsof er niets is gebeurd..” Ik schudde zijn hand en hij keek me nog steeds verbaasd aan. “Hallo..” lachte ik “Ik ben Nicole Huisman”.
Op het gezicht van Joseph verscheen nu ook een glimlach en we bleven elkaars hand schudden.
“Aangenaam kennis te maken” grapte hij. “Ik ben Joe Jonas!”.
We bleven elkaar nog even aankijken, totdat ik opeens mijn hand weer terug trok. Het waren waarschijnlijk een aantal seconden geweest, maar het leken voor mijn gevoel zeker een paar minuten dat ik hem nog had aangekeken en zijn hand had vastgehouden. Opeens viel er een ongemakkelijk sfeer en ik zag aan Joseph dat hij ook niet echt wist wat hij moest doen.
“Nicole?” Ah, saved by the bell.. ik keek even achter mij en zag Pamela vanuit mijn kleedkamer wenken dat ik moest komen. Ik keek Joseph weer even aan en glimlachte “See ya..” ik draaide mij om en liep weg.
Hope to see you again.. soon..” hoorde ik Joe nog zeggen, terwijl er een rilling over mijn rug ging.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Five.

“Joseph, dit is Nicole!” Ze liet de arm van Joseph weer los en gaf hem daarna een kleine duw. Met tegenzin stak hij zijn hand naar mij uit en ik nam hem wat verbaasd aan. “Hey..” probeerde ik voorzichtig, maar Joseph bromde maar wat en liet al gauw mijn hand weer los. Hij nam weer een slok van zijn bekertje sap en keek naar de lucht.
“Sorry hoor..” verontschuldigde Denise zich al snel voor het rare gedrag van haar jongen. “Dit is mijn zoon, Nicole” ze probeerde te glimlachen maar je kon zien dat ze niet blij was met het gedrag van haar zoon. Nu ze het zei zag ik inderdaad wel dat die twee op elkaar leken.
“Mam, die fotograaf is gewoon raar oke! Ik kan zo niet langer werken..” opeens gooide Joseph er een heleboel uit wat hij niet leuk vond aan de fotoshoot, dat had hem waarschijnlijk de hele tijd al dwars gezeten.
“Ik hoor Nicholas en Kevin er toch ook niet over? Wees gewoon even volwassen en maak die foto shoot af! En eet nou even een boterham, je ziet harstikke wit!” Ik betrapte mij erop dat ik al een tijd naar Denise en Joseph zat te staren.
“Nicole.. Nicole?” verbaasd draaide ik mij om en zag Pamela vragend naar mij kijken “Zullen we even verder gaan?” Ik verontschuldigde me en luisterde daarna weer naar Pamela terwijl ze mij het rooster voor morgen uitlegde.

“Super Nicole, wauw!” Mijn tweede look viel erg in de smaak bij de fotograaf en de poses die ik uitbeelde waren ook steeds perfect. Ik voelde mijzelf steeds prettiger voelen voor de camera en het liefst ging ik zo nog de hele dag door. Ik had nog een paar shots te gaan en ik zag in mijn ooghoek hoe Yfke er nog steeds stond. Ze was gestopt met aanwijzingen geven en dat was een goed teken. Ik kon het nu op mijn eigen houtje en dat betekende dat ik weer een hoop geleerd had.
Opeens was Yfke weg, ik had een kleine minuut rust en ik keek de ruimte rond om haar te zoeken, uiteindelijk zag ik haar staan praten met Denise.
Denise wees de andere ruimte in en riep iets dat ik niet kon verstaan. Mijn fotograaf begon ondertussen weer te roepen dat ik poses moest gaan maken dus ik kon niet meer volgen wat er tussen Denise en Yfke gebeurde.
In mijn ooghoeken bleef ik toch een beetje staren en ik zag dat Denise was vergezeld door drie jongens, ik zag Joseph er tussen staan, dus die andere jongens moesten dan ook wel haar zoons zijn!
Ik betrapte mij er weer op dat ik zat te staren, Denise haar andere zoons hadden net zulke krullen als haar. Toch apart dat die Joseph niet die mooie krullen had.
“Nicole.. ik heb echt weer even je aandacht nodig!” Verbaasd keek ik naar de fotograaf die me geirriteerd aan zat te kijken “Kom op meis, het ging net zo goed!”.
Ik keek nog even snel de kant op van Yfke, maar ik zag dat ze al weer terug was gelopen en dat Denise en haar zoons weg waren.
“Nicole!” De fotograaf legde zijn camera weg en kwam het witte doek op lopen, geschrokken deed ik een stap achteruit en keek naar Yfke. Ze bleef staan en keek geintereseerd naar de fotograaf die nu voor mij stond.
“Meis, je deed het net super.. laat je niet afleiden! Daar krijgen we slechte shots van.. dat moeten we niet hebben!” Hij had me vast gepakt en er voor gezorgd dat ik hem aankeek. Met een rooie kop had ik mij verontschuldigd en binnen een minuut had de fotograaf zijn camera weer. Ik nam een diepe zucht en maakte de laatste shots af die we hadden.

“Het is niet erg!” voor de zoveelste keer probeerde Yfke mij rustig te krijgen, maar ik was compleet ingestort na de tweede shoot. “Jawel, ik heb hem teleurgesteld” herhaalde ik ook voor de zoveelste keer mijn zin. Yfke had mij even meegenomen naar buiten en we waren samen op bij het picknick tafeltje gaan zitten. De camera man wou ons nog achterna komen maar Yfke had gezegd dat we zo wel even weer wat zouden filmen. Ik was haar daar gelijk al dankbaar voor. Buiten was ik in tranen uit gebarst. Ik was te zeker van mijn zaak geweest, ik dacht het allemaal wel te kunnen. Maar eigenlijk wist ik nog te weinig van dit vak.
“Ik kan je vertellen dat je een fotograaf niet altijd helemaal tevreden kunt krijgen, dat is gewoon zo en dat leer je in dit vak.. maar ik kan je wel vertellen dat wanneer fotografen zeggen je het goed doet dat het ook zo is.. en dat heeft deze fotograaf al vaak genoeg gezegt! Je hebt talent Nicole.. je hoeft je nergens zorgen om te maken”.
“Ik was gewoon afgeleid..” ik droog de tranen van mijn wangen en nam een slokje van mijn bekertje water.
“Wat.. door de Jonas Brothers?” Yfke lachte. Verbaasd keek ik haar aan “De Jonas Brothers?”.
“Wat is daarmee?” voor de tweede keer vandaag was ook Joseph weer buiten te vinden, maar dit keer zonder zijn moeder. Zijn gezicht stond op donder.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Four.

Dit had ik echt niet aan zien komen, het moment dat ik de ruimte binnen stapte van mijn kleedkamer kreeg ik de schrik van mijn leven.
“Nicole!” Ik keek recht in een camera met een grote lamp erboven en daarnaast stond Yfke Sturm blij met haar handen op haar wangen naar me te kijken “Wat zie je er goed uit!”.
Ik moest echt even van de schrik bijkomen, dit hadden ze in iedere geval mooi op camera gekregen! De camera man was even gestopt met filmen en keek het samen met de geluidsman met een grote glimlach terug op de camera.
Voorzichtig liep ik naar Yfke en gaf ik haar een knuffel. “Wow.. dit had ik echt niet verwacht!” Yfke had nog steeds een grote glimlach op haar gezicht en voorzichtig verscheen er ook een glimlach op de mijne.
“Verassing!” moest Yfke toch nog even laten weten. “Jaa dat is het zeker!” Ik begroette nu ook de camera & geluids man die ik nog kende van het filmen van HNTM in Nederland.
Een paar minuten later stond ik naast Yfke voor de camera.
“We hebben Nicole net echt heel erg verrast, ze wist niets van ons bezoekje!” Ik schudde mijn hoofd en keek met een grote glimlach naar Yfke.
“We gaan vandaag kijken naar Nicole haar allereerste foto shoot in Amerika!” Er ging een rilling over mijn rug, ze gingen dus alles filmen vandaag! Dit was eigenlijk best wel heel erg gaaf.
Yfke keerde zich mijn kant op en haakte haar arm in de mijne “Hoe is het nou hier in Amerika?” vroeg ze me.
Ik keek even naar de camera en daarna weer naar Yfke. “Jaa super! Ik ben er nu net 2 dagen, ben nog wel aan het bijkomen van de jetlag, maar ik vind het super!”.
Pamela was even de kleedkamer uitgelopen, maar was na een paar minuten weer terug, trots keek ze toe.
Yfke stelde mij nog wat vragen en ik gaf er enthousiast antwoord op terug, daarna werd de camera weer uitgezet en moest ik plaats gaan nemen in de make-up stoel.
Elk make-up stofje dat mijn gezicht aanraakte werd vastgelegd op de camera, maar ik vond de aandacht wel erg leuk. Ik was er zeker gewend aan geraakt!
Mijn eerste look voor die dag was goud, mijn hakken van de show waren ook goud dus mijn kleding en make-up werden daar aan af gesteld. Vlak voor de fotoshoot moest ik nog een keer met Yfke voor de camera verschijnen.
“Vind je het spannend?” was de eerste vraag die ze mij vroeg, ik keek even naar het grote witte doek waar ik zo mijn foto shoot voor zou hebben en knikte. “Best wel ja, ik hoop dat ik de verwachtingen van het Amerikaanse publiek kan nakomen!” door mijn zenuwen was ik nog best trost op het antwoord die ik net had gegeven, je kon het misschien niet zo heel goed zien, maar als ik mijn zenuwen zou laten gaan zou ik echt op mijn benen staan trillen.
Yfke gaf mij nog een steunend complimentje en daarna werd ik door Pamela begeleid naar het witte doek en leerde ik mijn fotograaf van mijn allereerste fotoshoot in Amerika kennen.
Ik voelde mij gelijk al wel weer thuis voor het doek, in Nederland had ik ook een paar fotoshoots gehad en het leek nu al gelijk ook weer alsof ik wist wat de fotograaf van mij wou.
Na ongeveer een half uur had ik mij allereerste look van die dag op de camera staan, Yfke had al die tijd staan kijken en af en toe wat tips toe geroepen. De fotograaf was ook erg aardig en daardoor voelde ik mij erg op mijn gemak.
Ik kreeg een kwartiertje pauze en daarna moest ik weer terug in mijn kleedkamer zijn om me klaar te maken voor mijn tweede look.
Pamela nam mij even mee naar buiten en samen gingen we aan een picknick tafel naast de studio zitten om te kijken naar mijn schema.
“Je hebt na je fotoshoot nog even een klein interview met het blad waar de foto's in zullen verschijnen, die mensen zijn er nog niet maar die komen als het goed is over een klein uurtje!” Ik nam een slokje uit mijn bekertje met water en keek geïntereseerd naar mijn schema. Zo te zien had ik nog veel meer te doen vandaag, Pamela had het mij gister allemaal wel uitgelegd, maar ik was het eerlijk gezegd alweer een beetje vergeten.
“Daarna gaan we naar de Tonight Show” Pamela schoof haar vinger wat lager op het schema en legde mij wat uit over de talkshow, het zou vanavond gefilmd worden.
"Joseph, neem nou gewoon even een boterham!” Pamela en ik werden gestoord toen Denise naar buiten kwam lopen met een jongen achter haar aan.
“Ik heb geen honger!" De jongen, die blijkbaar Joseph heette nam een slok uit een bekertje met sap en keek even vlug mijn kant op.
“Doe even niet zo kinderachtig!" Denise gooide haar handen in de lucht en volgde daarna Joseph zijn blik. Ik zwaaide even en Denise schonk mij gelijk een glimlach, ze pakte de arm vast van de jongen en kwam mijn kant op gelopen.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Three.

Vermoeid deed ik mijn ogen open en wreef er met mijn handen overheen. Ik bromde even en sloeg met mijn rechter hand op mijn nachtkastje hopend mijn wekker te raken. Maar tevergeefs, het ding was nu verder weg geschoven en binnen een paar seconden hoorde ik hem op de grond vallen. Ik deed mijn handen op mijn oren en probeerde mijn slaap weer te vatten.
Maar dat kon ik niet doen, ik moest er nu echt wel uit.. ik had de wekker expres zo vroeg gezet zodat ik alle tijd had om mij klaar te maken voor mijn eerste foto shoot hier in Amerika.
Waarom was die foto shoot eigenlijk zo idioot vroeg? Ik moest er om half 9 zijn en ik had mijn wekker om 7 uur gezet. Zo had ik een kwartier om wakker te worden en een uur om mijzelf klaar te maken. Kwart over 8 zou de limousine voor het hotel staan en zou ik ook meteen moeten vertrekken.
Mijn wekker bleef maar door rinkelen en ik werd er op een moment echt gek van, met een kreun gooide ik mijn benen over het rand van het bed en met moeite kreeg ik mijzelf overeind. Ik had nog steeds erg veel last van mijn jetlag.
In het donker zocht ik naar mijn wekker, na een tijdje had ik hem eindelijk gevonden doordat ik er op was gaan staan. Ik zocht in het donker het knopje waarmee ik het ding kon uitzetten en na een minuut lukte mij dat eindelijk. Ik liep weer terug naar mijn bed en zocht naar het lichtje van mijn nachtlamp.
Ik had nu weer veel ste veel tijd verspild en daardoor werd ik zenuwachtig, hoe moest ik nou mijn planning bijhouden als het nu al fout was gegaan? Nadat er eindelijk licht in de kamer was rende ik snel naar de badkamer en sprong onder de douche.

Miss..” mijn chauffeur knikte vriendelijk terwijl hij de deur van mijn witte limousine voor mij open hield. “Thank you..” bedankte ik de man en ging achterin op de lange witte bank zitten. Vermoeid deed ik mijn zonnebril weer af en legde hem naast mij neer. Ik moest zonder make-up naar de foto shoot komen en omdat er buiten weer allemaal fotografen stonden had ik mijn zonnebril opgedaan. Ook al was er nog geen enkele zonnestraal buiten te bekennen, de fotografen vonden het alleen maar prachtig.
Op mijn gemak trok ik mijn elegante gouden instappers uit en haalde met tegenzin mijn hoge hakken uit de tas die ik mee had genomen. Ik moest de hakken meenemen waarmee ik toen op de catwalk onderuit was gegaan.
“We gaan een foto shoot doen met die hakken om de wereld te laten zien dat je er wel op kunt lopen!” had Pamela met een grote glimlach gezegd.
Eerlijk gezegd dacht ik dat ik misschien alleen maar werd uitgelachen hier in Amerika en misschien ook wel over de hele wereld. Ik had dat toen ook tegen Pamela gezegd maar die had meteen al haar verweer klaar.
“Doe eens niet zo gek!” had ze gezegd terwijl ze een arm om me heen sloeg “De mensen hier houden van je, je bent een super mooie meid! Je bent de mooiste model op de aarde op dit moment, iedereen kent je! Iedereen wilt je boeken Nicole.. kijk het schema dan!” Het schema had inderdaad bomvol gestaan en toen was er al weer snel een glimlach op mijn gezicht verschenen.
Na een paar minuten waren we al op de locatie van de foto shoot aangekomen en ik stond met open mond te kijken naar het enorme gebouw waar de chauffeur naar toe reed.
Ik zag Pamela al staan bij de ingang met de grote map tussen haar armen vastgeklemd. Er stond wat wind en haar bruine krullen gingen dan ook alle kanten op.
De chauffeur bleef een paar rondjes rijden totdat hij eindelijk een parkeerplek had gevonden en ik zag dat Pamela ondertussen door een andere vrouw vergezeld werd.
De oudere vrouw had ook bruine krulletjes en zo te zien was het haar moeder, dat kon niet anders!
Nadat de limousine stil had gestaan en mijn chauffeur weer mijn deur voor mij open had gedaan, kwam het grote moment, ik moest de limousine uit met mijn hakken.
Maar tot mijn grote verbazing ging dat erg goed! Pamela kwam meteen op mij afgerend en de andere vrouw bleef bij de ingang staan.
“Wauw meis, ze zijn echt super mooi! En kijk eens hoe groot je nu opeens bent! Prachtig!” Een grote glimlach verscheen rond Pamela haar mond en dat gaf mij al meteen een blij gevoel. Ik had wel zin in mijn allereerste foto shoot!
Pamela liep al weer voor mij uit naar de ingang waar die andere vrouw nog steeds stond. Toen we steeds dichterbij kwamen was ik al wel zeker van mijn zaak dat die twee familie waren.
“Oh..” Pamela maakt een hoog geluidje toen ze langs de vrouw naar binnen liep, ze kwam weer terug en sloeg zichzelf zachtjes voor haar hoofd.
“Denise.. dit is nou Nicole!” Ik stak mijn hand uit naar Denise en die nam hem vrolijk aan.
“Familie?” vroeg ik terwijl ik van de één naar de andere wees. Pamela knikte vrolijk en Denise glimlachte.
“Dit is mijn tante, haar zoons zijn hier ook voor een foto shoot! Maar kom meis we moeten naar binnen, ik spreek je straks Denise!” Pamela pakte me bij mijn hand vast en ik zwaaide nog even vlug naar Denise.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number Two.

Ik liet de warme stralen heerlijk over mij heen komen. Nadat ik slaap was gevallen had ik zeker een paar uur achter elkaar geslapen. Ik schrok wakker van mijn mobieltje die al een tijdje in mijn broekzak had lopen trillen. Toen ik de gemiste oproep van mijn moeder had gezien, belde ik gelijk terug.
“Hoe is het daar?” had ze mij meteen gevraagd, vermoeid had ik opgestaan en was ik naar de badkamer gelopen om in de spiegel te zien dat mijn blonde stijlen haren nu helemaal in de krul zat.
Ik had haar alles verteld over de luxe in het vliegtuig en mijn grote witte limousine. Voor mijn moeder was dit allemaal opeens zo snel gegaan, eerst was ik nog altijd bij haar thuis en nu was ik in mijn eentje naar Amerika weg voor een paar maanden.
Ze had eerst alle aandacht die ik kreeg omdat ik opeens zo beroemd was geworden niet aan gekund. Elke dag stonden er wel journalisten en fotografen voor onze deur, terwijl mijn moeder dan gewoon een vrije dag had en rustig thuis even wou gaan schoonmaken of relaxen.
Nadat ik uitgebreid met mijn moeder had gebeld besloot ik even te gaan douchen. Mijn ogen stonden nog steeds op half 6 en die moesten toch echt wel weer open gaan, over een uurtje zou ik mijn manager ontmoeten en daar moest ik natuurlijk wel helemaal tip top voor in vorm zijn.
Na een paar minuten zette ik de douche uit en stapte er met een heerlijk gevoel onder uit. De warme stralen hadden mij goed gedaan en de koude lucht die nu rond mijn lichaam zweef gaf een rilling over mijn rug heen. Vrij meteen besefte ik mij weer dat ik in Amerika was en dat mijn carrière nu pas echt van start zou gaan.
Mijn manager zou mij straks gaan vertellen wat ik allemaal voor fotoshoots moest gaan doen en hij óf zij zou maar daar allemaal in gaan begeleiden.

Ik keek rond in mijn kamer, ik had het nog best netjes kunnen houden in een paar uur. Thuis was mijn kamer één grote bende, netjes en ik konden niet samen. Met trots keek ik nog een keer rond, totdat er opeens op mijn deur werd geklopt. Ik nam een diepe zucht, gooide mijn blonde, weer stijlen haren achter mijn schouders en liep vol zelfvertrouwen naar de deur van mijn hotelkamer.
Ik deed hem voorzichtig open en ik keek meteen in het gezicht van een jonge vrouw met bruine krulletjes.
“Nicole!” er verscheen een glimlach op haar gezicht en ik werd gelijk in een knuffel getrokken “Wat leuk je nou eens te zien meis, ik heb zoveel over je gehoord!” iets verward liet ik de vrouw los en glimlachte.
“Ik ben Pamela en ik ben je manager!” Glimlachend stak ze haar hand naar me uit en ik nam hem vrolijk aan. “Ik ben Nicole..” zei ik iets wat onnodig, die vrouw had me toch al herkent.
Pamela liep langs mij heen mijn hotelkamer in en ik sloot de deur weer achter ons dicht. Ze nam plaats op mijn bed en wenkte met haar hand dat ik naast haar moest gaan zitten.
Nadat gehoorzaam te hebben gedaan pakte ze een grote map uit haar tas die ze mee had genomen en plaatste die op haar schoot. Het was een grote zwarte map en zo te zien zat hij propvol met allemaal bladeren.
Pamela keek me aan en legde een vinger op de voorkant van de map “Hier in staan al je fotshoots, interviews en progammas die voor je zijn gepland!” Ik slikte even nadat ik haar dingen hoorde zeggen die ik niet eerder had gehoord.
“Interviews.. en progammas?” vroeg ik al vrijwel snel. Pamela knikte met een schittering in haar ogen. “De mensen hier willen meer over je weten Nicole, je bent wereld beroemd! Dus we hebben ook interviews en boekingen voor een aantal progammas voor je geregeld!”
Met grote ogen keek ik Pamela aan, daar was ik dus helemaal niet op voorbereid. Pamela had waarschijnlijk de schrik in mijn ogen gezien en stelde mij meteen gerust.
“Het komt goed meis, ik ga je overal in begeleiden!” Daarna sloeg ze de grote map open en liet mijn schema zien, die vanaf morgen al in werking zou gaan.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Number One.

Ik voelde mijn limousine stoppen en ik zag de chauffeur achter zijn stuur vandaan komen en hoe die binnen een paar tellen naast mijn deur stond om die open te doen.
Miss..” groette hij mij toen ik mijn voeten op de grond had gezet, hij reikte zijn hand naar mij uit en ik nam hem deftig aan. Voorzichtig kwam ik overeind en wankelde nog een beetje na op mijn torenhoge hakken. Snel glimlachte ik naar mijn chauffeur wanneer hij mij even bezorgd aankeek, al snel toverde hij ook weer een glimlach op zijn gezicht. Ik streek mijn jurkje recht en gooide mijn blonde haren over mijn schouders naar achter. Er kwamen twee mannen aangelopen van het hotel waar we voor geparkeerd stonden, met zijn tweeën pakte ze mijn koffers uit de kofferbak van de limousine en reden die alvast naar de voorkant van het hotel.
Wat voorzichtig liep ik achter ze aan op mijn hakken en al snel genoeg spotte ik een aantal fotografen die ergens achter verstopt stonden. Toen ik dichterbij het hotel kwam sprongen ze opeens tevoorschijn en begonnen gelijk foto's te maken en mijn naam te roepen.
Nicole, kijk hier! Nicole... je ziet er prachtig uit! Nicole, hoe vind je het hier in Amerika? Nicole. .Nicole!” Ik pakte mijn grote zonnebril uit mijn handtasje en zette hem gelijk op, ik maakte wat poses en glimlachte vriendelijk naar de paparazzi.
I love it here!” riep ik opeens vrolijk en ik zag hoe de paparazzi begonnen te glimlachen, na een paar tellen en nog wat poses liep ik vrolijk, maar voorzichtig, naar het hotel toe.
De twee mannen die mijn koffers hadden gedragen lieten die nu even staan en schoten mij te hulp wanneer ze zagen dat ik met mijn hoge hakken het trappetje voor het hotel moest oplopen.
“Bedankt heren..” vriendelijk knikte ik naar de twee mannen toen ik even later bovenaan voor de ingang van het hotel stond.
Your welcome..” er werd een arm uitgestoken en ik nam hem vriendelijk aan om vervolgens mee het hotel in te lopen.

Yes, yes!” opgelucht liet ik mij vallen op mijn bed en schopte mijn hakken uit, gauw greep ik naar mijn voeten en begon ze te masseren “Eindelijk die schoenen uit!” praatte ik tegen mijzelf en liet mij daarna weer achterover vallen op de zachte dekens. Ik was nog maar net in Amerika en ik had nu al een jetlag, het was een erg lange rit geweest in de limousine en de vliegreis was natuurlijk al helemaal lang geweest. Natuurlijk maakte alle luxe het wat makkelijker, maar ik moest nog steeds aan alles wennen.
Ik dacht terug aan de dag dat ze mij in het bekende Nederlandse programma “Hollands Next Top Model” mee deelde dat ik naar Amerika mocht, voor verschillende photo shoots. Dat was nu al een paar maanden geleden, maar ik moest wachten totdat alles was uitgezonden op TV.
Door mijn stunt in het programma was ik wereldwijd nieuws geworden, dus hier in Amerika kende zij mij ook al. Mijn maag kon nog altijd een paar keer omdraaien als ik terug dacht aan de catwalk, waar we op moesten lopen voor een opdracht. Ik had toen net zulke hoge hakken aan als nu en nog geen 2 meter op de catwalk ging ik onderuit en viel ik ernaast.
Het filmpje is wel een miljoen keer te vinden op YouTube en ik had het al vaak gezien op programma's over de hele wereld.
Maar op de één of andere manier werd ik toch de lieveling en won ik uiteindelijk! De wereld hoorde dat nieuws natuurlijk ook en binnen een paar weken was ik wereldwijd beroemd als het meisje die het grappigste moment van 2010 had op TV maar toch ook won en nu één van de mooiste dames was!
Ik voelde mijn ogen steeds zwaarder worden en binnen een paar minuten was ik al vertrokken naar dromenland.

The Way I Loved You - Proloog.

 

 

This time was different
Felt like I was just a victim
And it cut me like a knife
When you walked out of my life
Now I'm in this condition
And I've got all the symptoms
Of a girl with a broken heart
But no matter what
You'll never see me cry